Dacjan Goryszewski

Historia Dacjana:

Mój kochany synek choruje na mózgowe porażenie dziecięce z niedowładem spastycznym dolnych kończyn. Przyszedł na świat w 35 tygodniu ciąży. Pamiętam dokładnie tamte przerażające chwile. Było to kilka dni przed wigilią, trafiłam do szpitala z krwotokiem. Przyjęcie na oddział trwało dwie godziny. Rodziłam w ogromnych bólach. Nikt nie chciał podjąć się cesarskiego cięcia. Nic nie wskazywało na to, że coś będzie nie tak z moim synkiem, nie postawiono żadnej diagnozy. Dopiero po roku usłyszałam, że mój syn choruje na mózgowe porażenie dziecięce. Od tego czasu codziennie walczymy o lepsze jutro. Dacjanka również wspiera rodzeństwo, które bardzo go kocha. Syn musi być rehabilitowany, jeździć na turnusy. Każdego dnia walczyć o lepsze jutro. Świat zatrzymał się w miejscu. Zrozumiałam, że życie mojego dziecka zawsze będzie różniło się od tego jego rówieśników. I że nigdy nie będzie łatwe. 

Dacjan ćwiczy, choć jego ciało odmawia posłuszeństwa. Przewraca się i podnosi. Zaciska zęby i próbuje jeszcze raz. Czasem patrzy na biegające dzieci i pyta mnie wzrokiem, dlaczego on nie może tak samo. A ja? Jako mama czuję bezradność, kiedy nie mogę zdjąć z niego cierpienia. Mogę tylko przytulić i powiedzieć, że walczymy dalej. Dlatego dziś zwracam się do Was jako mama, która zrobi wszystko dla swojego dziecka. Proszę, pomóżcie mi zawalczyć o jego przyszłość. Wyobraźcie sobie, że Wasze dziecko marzy tylko o tym, by samodzielnie zrobić kilka kroków. By wstać bez bólu. By podejść do Was i objąć bez upadku. Dacjan nie prosi o wiele. On chce tylko móc stanąć na własnych nogach. Dacjan przeszedł już operację-rizotomię, która miała zmniejszyć napięcie mięśniowe i poprawić jego funkcjonowanie. 

Dacjan jest rehabilitowany trzy razy w tygodniu, a każdy maleńki postęp jest dla nas zwycięstwem.